Stress in en rond de luchthaven. Een getuigenis.
Het is alweer een paar maand geleden sedert ik julllie de laatste keer deelachtig maakte van weer eens al te gekke maar al te waargebeurde verhalen. Welkom overigens aan de mensen die ik dit keer met of tegen hun goesting heb toegevoegd aan het groepje “Tale Receivers” in mijn adressenbestand….
Voor die nieuwelingen: af en toe borrelt in mij de aandrang op om nogal vreemde zaken die ik heb meegemaakt aan het papier of het scherm toe te vertrouwen. “Tales from Absurdistan” heb ik ze nog genoemd. Vandaag is het weer van je dattum…. wie niet stressbestendig is leest nu vooral niet verder en klikt op delete.
Als ik droom gaat dat heel vaak over een situatie waarin ik ergens opgehouden word waardoor ik dreig een vliegtuig of trein te missen. Zo meteen zul je begrijpen waarom.
Beproeving 1: Brussel – Dublin, 13 november 2008
Ik moet een klant bezoeken in Dublin. Om het ochtendverkeer te vermijden ga ik de trein nemen naar Zaventem. De 500 m van bij ons thuis ga ik dan altijd te voet, maar dit keer ben ik precies aan de late kant: nog kaartje kopen in het station, en als ik op het perron kom sluiten de treindeuren voor mijn neus. Rap terug naar huis, aldaar intussen bezweet in kostuum de auto ingedoken. Ik hoor op de radio dat er op de Brusselse binnenring een ongeval is -> files, al aanschuiven van Aalst… ik ga het zo nooit halen. Zou ik in de plaats durven dwars door Brussel rijden? Vooruit dan maar, in Groot Bijgaarden uit de file en naar Koekelberg. In de Leopold II tunnel ook stapvoets, de Beliard weer vlot, maar als ik dan de tunnels inrijd zit ik plots in een parkeergarage, er weer uit, geen idee waar ik zit, wegwijzer Woluwe, wegwijzer Zaventem, zigzag naar de luchthaven, snel ergens geparkeerd, sprint naar de vertrekhal om de balie van Air Lingus verlaten te vinden. Iemand van de balie daarnaast zegt me dat de vlucht naar Dublin al gesloten is, op zich niet zo verwonderlijk zo’n 25 minuten voor het vertrek…. maar de Air Lingus madam die net was weggegaan had me nog zien toestormen en ontgoocheld op de grond stampen. Ze is van het goede hout gesneden, keert terug, belt de gate, en op voorwaarde dat ik geen incheck bagage heb schrijft ze me een manuele boarding pass uit. Ik spurt door de pascontrole en handbagage X-ray, net op tijd om opnieuw nat van ’t zweet het vliegtuig binnen te duiken. Achter me vergrendelen ze meteen de deur….
Beproeving 2: Sydney – Melbourne, 3 december 2008
De klantenbezoeken in Sydney zijn afgewerkt, straks naar Melbourne. We zitten nog in het kantoor van onze Australische agent te overlopen wat de “to do’s” zijn voor de komende dagen en weken. Dan tijd voor mijn vlucht. Zaakvoerder Paul Krynen stopt me nog een paar doosjes in mijn handen om aan zijn medewerker in Melbourne door te geven, “gadgets” voor klanten. In de luchthaven van Sydney loop ik relaxed door de check-in en geef mijn spullen af, inclusief broeksriem, voor de X-ray van de handbagage. Een slecht gehumeurde security agent aan de andere kant van de X-ray spreekt me aan: “Sir, you have pocket knives in your hand luggage…” ik ben me in de verste verte van geen kwaad bewust en antwoord de baardige Indiër: “ Excuse me sir, I have NO pocket knives in my hand luggage”. “Sir, you DO have pocket knives in your bag!! If you are not handing them over I will remove them from your bag myself.”. Ik nu toch lichtjes geïrriteerd : “Be my guest, even an idiot knows he should not have pocket knives in his…” Intussen heeft de man al twee doosjes uit mijn tas opgediept, opent die, en wat komt te voorschijn: twee nogal gesofisticeerde Zwitserse zakmessen…. De uitdrukking “met de mond vol tanden staan” was zelden meer toepasselijk… ik stamel zo’n beetje over iemand die me relatiegeschenken heeft meegegeven waarvan ik niet wist wat ze waren… Alsof ik voor de allereerste keer een vliegtuig neem zegt de beambte me streng “Sir you must never accept objects from anyone to be taken with you on a plane!”. De zakmessen vliegen in een emmer. “euhm, sure, I’m so sorry…” daarna boos telefoontje naar Paul die “er niet bij had stilgestaan….”
Beproeving 3 part 1: Melbourne – Singapore, zaterdag 6 december 2008
Dagje vakantie in Melbourne, vlucht pas om 17u, dus autootje gehuurd, zalige dag langs stranden, terrasjes, winkeltjes ten zuiden van Melbourne. Ik moet wel nog een paar schoenen afhalen in een shopping Center nabij de luchthaven die ik in Sydney had gekocht maar mijn maat was daar niet beschikbaar, dus kon ik die afhalen in hun zaak in Melbourne. Tegen 14u terugrit naar Melbourne aangevat, mijn vlucht is pas om 17.05u. Ik vind de opritten van de Freeway niet meteen, maar geen nood, tijd zat, dus dan maar pats door het gezellige centrum van het zomerse Melbourne, een paar keer de weg gevraagd, uiteindelijk de schitterende ring rond Melbourne op met weergaloos zicht op de skyline vanop de verschillende bruggen… Met het stadsplan op mijn knieën vind ik het Westfield shopping center, daar mijn schoenen afgehaald, nog wat andere winkels binnen, paar cd’s gekocht (voordelig wegens exchange rate!)… ik kom buiten, en wat blijkt? Mijn auto is weg!! 100% zeker dat ik hem daar gezet had! Zeker een kwartier lang heel die parking aflopen, onbegrijpelijk, waar ik mijn auto gezet had is die nu gewoon niet meer daar. Wie steelt nu een kleine Nissan…. we zijn 2 uur voor mijn terugvlucht… uiteindelijk een taxi aan de ingang van het shopping center ingedoken: find my car!.. en wat zegt de (Indische) chauffeur: aan de andere kant van dat shopping center is een identieke parking, dus ik zocht aan de verkeerde kant van het complex… we vinden redelijk snel mijn auto, ik als een pijl uit een boog naar de luchthaven… onwetend over de nieuwe thriller die me nog te wachten stond….
Beproeving 3 part 2: Melbourne- Singapore, 6 december 2008
Nog aan het bekomen van de paniek van daarnet… Ik moet nog voltanken, twijfel nog even of ik het wel ga doen, dan toch maar aan een tankstation gestopt want de wegwijzers naar de luchthaven lijken wat contradictorisch, ik kan daar intussen voor alle zekerheid nog eens de weg vragen. Ik giet de tank vol, betaal, ga terug naar mijn auto, en wat blijkt? … deuren vast…. de sleutel zit nog in het contact en heeft de auto hermetisch afgesloten… lichte paniek, de tweede keer in een kwartier tijd. De (weeral) Indische uitbaters in het station zoeken het telefoon nummer van Budget Cars op, de huurmaatschappij van de wagen. Ik kom in een eindeloos lange antwoord queue terecht natuurlijk, uiteindelijk aan een madam van Budget mijn probleem kunnen uitleggen…. eerst zegt ze me dat ik de pechdienst moet bellen, ik blijf echter aandringen en dan moet ik het Budget filiaal bellen waar ik de auto heb opgepikt, dit is aan de andere kant van de stad. Helaas heb ik dat nummer niet want dat staat op het formulier, en dat ligt in mijn potdichte auto. Ze zoekt het voor me op en ik krijg na niet eens zo heel lang wachten de verhuurder van deze morgen aan de lijn. Die zegt me na voor de vierde keer de hele uitleg gedaan te hebben dat hij me gaat doorverbinden met de pechdienst….
Ik sta te bellen met de telefoon die de pompbedienden mij door het venstertje hebben aangereikt, dus moet de hele tijd aan de kant gaan voor klanten die komen betalen. Plots komt een jonge agressieveling binnen, duidelijk onder invloed van drugs, die pal achter me komt staan en de Indische jongens de huid volscheldt over een rekening die hij met hen nog te vereffenen zou hebben…. zegt o.a. letterlijk “I’ll be back right away with my gun and I’ll blow a bullet right through your fuckin’ brains, you shitheads” en nog heel wat fraais, veel te luid naar mijn gedacht want ik zit net heel mijn uitleg andermaal te doen aan de telefoon…. “Would you mind? I’m making this urgent lifesaving telephone conversation” zeg ik rustig tegen de barbaar…zijn zware zonnebril belet me om te zien dat hij vermoedelijk toch enigzins verrast is, maar het zal me worst wezen hoe hij reageert. Hij wandelt naar buiten, roept nog één en ander, en passeert dan nog voor hij wegscheurt met zijn rammelkast voorbij het raam en maakt naar de Indiërs een gebaar met zijn wijsvinger weg en weer over zijn strottenhoofd”. Ik zie dat ze zijn nummerplaat noteren.
En maar wachten op de pechdienst… precies 50 minuten voor het vertrek van mijn vlucht komt de “VAB” wagen het tankstation opgereden. De man ziet mijn sleutels in het contact zitten: in welke richting ik die laatst gedraaid had…..naar voor, vermoed ik, ik had de sleutel weer in het contact gestoken om het knopje van de tankklep te activeren, enfin, hij steekt wat luchtpompjes tussen de deur en dan een staaf daardoor, waarmee hij aan de sleutel in het contact kan frunniken, en to my disbelief, binnen de minuut klapt de deur open…. na een hartelijke maar zeer korte bedanking (ik moet niet betalen, zal wel via de verhuurmaatschappij van mijn Visakaart gaan zeker?) scheur ik het tankstation af, negeer zelfs een rood licht, gier in de luchthaven de car rental return binnen, sleep mij gerief uit de koffer (dat paar schoenen zit nog in hun doos, gaat zo mijn reistas niet in, dus die schoendoos vliegt daar ergens) gooi de autosleutels op hun desk zonder verder één woord uitleg, spurt met mijn (nogal zware bagage dank zij de goedkope Aussie dollar) de departure hall van wat gelukkig de juiste terminal blijkt te zijn binnen, en roep van een paar meter ver naar de incheckbalie “Singapore!”…. “just closed”, antwoordt de overigens vriendelijke (Indische) man achter de balie… ja ik moet die vlucht wel hebben, probeer ik, nu net 25 minuten voor het vertrek van deze intercontinentale vlucht… Net zoals twee weken geleden, voor m’n vlucht naar Dublin, neemt de man dan toch contact met de gate en, mits ik me haast mag ik doorspurten naar de gate. Mijn bagage gaat hij nog inchecken! Ik moet wel nog even in mijn valies mijn schoenen en een paar kousen opdiepen, want ik sta daar in mijn sandalen met een blazer aan, geen zicht… dus terwijl ze mijn boarding passen uitprinten zet ik me op hun valiezenweegschaal om rap een paar kousen en mijn schoenen aan te doen (ik stond dus blootsvoets met mijn kostuumjas aan mijn boarding passes in ontvangst te nemen).
Nog geen half uur later komt de Qantas steward rond met een dienblad met bekertjes water en fruitsap. Tegen dat het vliegtuig van de grond komt heb ik al een liter water binnen…..
De service in de Qantas Premium Economy class is voortreffelijk. Keuze uit verschillende wijnen…. Ik laat het me allemaal smaken, buig mijn zetel in de diepste stand en zink weg…. op naar een volgende uitdaging, oftewel zoals we soms zeggen:
Hasta la proxima!
Hans, London Heathrow, vroege ochtend van 7 december 2008.
no comments 