:oskar lewis weblog

Nieuwsbrief vanop het dak van de wereld…
Politiek monoloog
Nepal wordt momenteel geregeerd door een interimregering, gevormd door een alliantie van alle traditionele partijen en de Maoisten, die na het neerleggen van de wapens in 2006 zich bij de politieke poppenkast schaarden. Ze wentelen zich in de macht, uiteraard niet verworven bij verkiezingen want die hebben we nog niet gehad. Ze hebben immers schrik een kruimeltje van hun macht te moeten delen met de opkomende partijen gevormd uit grote ethnische groepen.

Na het aankondigen van een nieuwe verkiezingsdatum (drie keer is scheepsrecht) en in de aanloop van de campagnes, kondigt de interimregering (ook de zeven partijen alliantie genoemd) een fikse prijsstijging aan van aardgas en olie. Het land staat in rep en roer en een grootscheepse staking wordt uitgeroepen door… de alliantie van de zeven partijen. Na twee dagen hevige en geweldadige protesten waar het volledige land lam ligt, schroeft de alliantie van de zeven partijen, de beslissing terug. Zij verklaren geen prijsstijging te willen voor deze ‘o zo basis producten, die het bestaan van de arme Nepalees te veel in gevaar zou brengen’. En wie was de held van de dag: de alliantie van de zeven partijen. Want zij bouwen aan een nieuw sociaal Nepal.

Kinderverdriet en -vreugde
Han is kwaad. Toen mijn ouders vertrokken half januari had ik immers gezegd dat de winter om was. ‘En kijk hoe koud het is vandaag. Er is zelfs geen zon!’. Een drama in kinderland, die dag heeft hij zelfs sokken aan in zijn sandalen. De twee oudsten hebben na hun eerste verjaardag geen winter meer in Belgie doorgebracht en nemen dagen van 12 uur licht én zon als vanzelfsprekend aan. En hoewel ze gewoon zijn ‘s avonds hun 5-laagjes pyama aan te trekken om in hun bed te kruipen, verwachten ze toch dat de volgende dag hun koude botten ontdooien in de warme middagzon.

June komt in haar kamer, tanden gepoetst, pyama aan en klaar voor bed. De avonden lengen en in haar kamer is het schemerdonker. Ze reikt naar het lichtknopje, klikt, en ‘jaaa!’ Ze danst al juichend door de kamer: ‘er is licht!’ Haar gezicht straalt, het is net of we haar een reuzegeschenk cadeau deden. ‘Er is licht dus vanavond kan ik in mijn bed lezen’. Met acht uur stroomonderbrekingen per dag, vooral in de avonduren, is dat een uitzondering. Wij hebben er al aan gedacht onze wekker om twee uur ‘s nachts te zetten zodat we ons maandrapport kunnen afwerken of onze mailtjes kunnen lezen. Nepal is blijkbaar het tweede land op wereldvlak qua hydraulisch potentieel voor electriciteit, maar voeg daar een flinke dosis mismanagement, een gebrek aan lange termijn visie en natuurlijk een snuifje corruptie aan toe en je krijgt kinderen die zonder verhaaltje naar bed gaan. En wij, ondanks ons optimisme, kunnen er niet meer om lachen.

Valentijn
Diner bij kaarslicht, een romantisch uitje met een handbeschilderde rikshaw* door Kathmandu by night? Ach, dat vinden we niets bijzonders. De stroomonderbrekingen laten ons immers niet enkel dineren bij kaarslicht maar ook ontbijten, en aangezien er geen benzine noch diesel voorhanden is verhuisden de rikshaws uit hun traditionele toeristenbuurten naar alle wijken van Kathmandu waaronder de onze. De valentijnsadvertenties in de ochtendkrant bieden een alternatief programma aan: een dagje voor twee in een kuuroord mét de specifiëring dat er een werkende generator is om het bubbelbad te doen bubbelen. Maar je mag uiteraard je oordopjes niet vergeten om echt tot rust te komen. Als je echter helemaal uit de bol wil gaan, kan je bij het Norvic Ziekenhuis terecht, waar ze een valentijnspakket aanbieden onder de slogan ‘Healthy Couple, Happy Family, Wealthy Life !’. Enkel op 14 februari en enkel voor koppels een volledige medische check-up voor de luttele prijs van 40 euro. Gezelligheid troef !

Proper, properder, properst
Liv knijpt haar oogjes dicht. Een grijze wolk waait op vanuit het bouwwerf waar we door moeten voor we aan de ingang van Patan ziekenhuis komen. De open ruimte voor de ingang lijkt wel een marktplaats: vrouwen in bontgekleurde sari’s zitten op hun hurken in de zon, een oude man helemaal gehuld in het wit leunt zwaar op zijn stok en vier kinderen trekken lijntjes in een lapje grond waar er ooit gras moet geweest zijn. Als ik door de klapdeuren kom moeten mijn ogen even wennen aan de schemerte, ook hier wemelt het, rijen schuiven aan voor het hokje van de receptie en de farmacie. Ik mag door de glazen deur aan de rechterkant : de internationale kliniek. De goedverlichte wachtkamer is leeg. Liv grijpt dadelijk naar het kleurrijke speelgoed op de salontafel. Een buitenlandse arts ontvangt ons in de verwarmde consultatieruimte. Maar als we naar de echografie gestuurd worden stappen we weer de andere wereld binnen: families kamperen op de gang en op de grauwe wachtkamervloer liggen lege noedelzakjes en petflessen. Liv graait er al even enthousiast naar als naar het speelgoed, maar wanneer ze een gevonden tongstaafje in de mond wil steken, neem ik haar veilig op de arm. Ik ben de Nepalese ziekenhuizen gewend, door de vele bezoeken voor het project, maar nu ik hier plots sta, als ouder met mijn dochter op de arm en er over een mogelijke operatie gesproken wordt, breekt het koud zweet me uit. ‘s Nachts droom ik van onze kraaknette naar ontsmettingsruikende kliniekgangen, witgewassen lakens op elk bed en een echte hermetische deur aan de operatiekamer.

Roosters
Kalenders, zakagenda, dikke organizers, lijstjes en zelfs roosters. Wij die er prat op gingen nooit een agenda bezeten te hebben zijn in een andere wereld terechtgekomen. Mo zit nog maar in het eerste kleuterklasje op de Britse school, maar daar wordt niet gelachen. Hij gaat naar de bib op school, krijgt ook turnles en muziek op gezette dagen en moet ‘s ochtends bij binnenkomen zijn naam op de lijst schrijven.
De naschoolse activiteiten die onze drie oudste kinderen dadelijk na de les hebben zijn divers: karate, gitaar, gymnastiek, voetbal en ballet en vereisen elk een aangepast uitrusting. Han die deze week naar het derde jaar verhuisde, omdat hij als oudste in het tweede wat ‘te oud’ werd, zit nu niet meer bij zijn zus. Huiswerkschriften, naast de wekelijkse lees- en speloefeningen komen nu ook mee naar huis. Ons prikbord werd te klein om alle lessenroosters en afspraken te combineren en in de kast waar hun schoolspullen liggen hangt nu een lijst achter de deur: wie en wanneer moet zijn turngerief mee, balletschoenen of de gitaar; de bibliotheekboeken, de leesboeken en het huiswerk; de spellingsoefeningen en de boeken voor de Nederlandse school. Lunchpakketten zijn gelukkig makkelijk: de drie kinderen elke dag, maar alleen voor Han en June een tienuurtje want Mo krijgt dit van de school. En Liv? Die doet lekker mee en helpt ons ‘s ochtends de gevulde boekentassen weer leeg te halen.

Het geld is op
Niet te verbazen in een ontwikkelingsland dat mank loopt. Alleen is hier het geld echt op. Letterlijk dan. De Rastra bank, de Nepalese centrale staatsbank, heeft geen briefjes meer. Ze zijn op en ze kunnen geen nieuwe drukken. De ‘gouverneur’ die als enige de authoriteit heeft de briefjes te tekenen werd twee jaar geleden ontslagen wegens corruptie. Aangezien de man niet akkoord gaat met zijn ontslag en de beslissing aanklaagt, is er een proces aan de gang. Alleen heeft het gerechtshof hier ook problemen: rechters worden aangesteld volgens de politieke winden die waaien en veranderen dus alle paar weken. Het proces is zonder tegenslagen sowieso iets van lange adem en het probleem is dat de plaats van de gouverneur niet vacant gemaakt kan worden en er dus geen nieuwe aangesteld kan worden vooraleer de uitspraak gevallen is. Wij behelpen ons dus met briefjes waarvan je nauwelijks de kleur nog kan onderscheiden en vandaag bekende mijn collega Sanjay dat hij munstukken opspaarde. Er zijn munten van 1 en 2 rupee, ongeveer één eurocent, die behoeven geen handtekening en worden dus massaal geslagen. ‘Als je morgen ons loon niet meer in cash kan betalen, kan ik mij tenminste een busticket naar huis kopen’. Wij weten ook alvast wat onze nieuwe verzamelwoede wordt.

Stilstaand verkeer
Waar we in december nog een welles-nietes lijst gaven van wat er wel en niet te vinden was, zijn we deze maand verplicht, op één uitzondering, het op ‘nietes’ te houden. Geen electriciteit, geen gas, geen water, geen SIM kaarten, geen geld, geen cola, geen Rice Crispies, geen kerosine, geen benzine, geen diesel, geen nationale luchtvaartmaatschappij, maar wel files.
In de buurt van Patan ziekenhuis staat 10 kilometer file van overwegend taxi’s en auto’s, en in de andere richting ‘slechts’ vier kilometer motorfietsen maar de rij is wel vijf motoren breed. Koteshwor: 12 km file vrachtwagens, bussen en jeeps en aan Pulchowk drie km file sjofel geklede voetgangers, bidon in de hand. Dit zijn de benzine, diesel en kerosine* verkooppunten waar ze vandaag een levering aankondigden. Drie uur later worden de bestuurders aan Patan door de oproerpolitie vriendelijk verzocht naar huis te gaan, een bordje met ‘geen benzine’ hangt aan de pomp. Tegen zes uur ’s avonds scharen de auto’s en bromfietsen zich weer aan de ingang, klaar voor de nacht en in de hoop dat er morgenvroeg weer voorraad is.
Slechts één op vijf auto’s rijdt in de stad, de anderen hebben een lege tank. En hoewel het een oplossing is tegen de vervuiling, wordt het chronisch fileprobleem in de stad erger. Nu met kilometers stilstaand verkeer.

Apestaartje
Net als we de brief willen versturen horen we dat alle scholen sluiten in de vallei, aangezien er geen vervoer is de kinderen van en naar school te brengen. De ziekenhuizen kondigen aan vanaf eind deze week enkel nog de urgentiediensten open te houden.

Website
Onze site www.wijdewereldin.com is even niet bereikbaar, we zijn van webhost aan het veranderen.

Helga Nathalie Han June Mo Liv